تصور کنید یک خط تولید خودرو که در آن اجزای خودرو به صورت یکپارچه با دست های رباتیک به هم متصل می شوند، با جرقه هایی که در یک رقص کامل پرواز می کنند.این باله صنعتی توسط یک ربات پیچیده ای هدایت نمی شود، بلکه توسط یک سمفونی پیچیده از هفت جزء اصلی که در هماهنگی کار می کنند تا به کارایی و کیفیت برسند.
قبل از بررسی اجزای سیستم، مهم است که نیروهای محرکه پشت تغییر صنعت به سمت راه حل های جوش رباتیک را درک کنیم:
یک سیستم جوش خودکار موفق نشان دهنده یک راه حل کاملا یکپارچه است که در آن این عناصر اساسی در هماهنگی کار می کنند:
این سه گانه سیستم عصبی مرکزی سیستم را تشکیل می دهند:
کنترل سیستم:شامل کنترل کننده های ربات و سیستم های کمکی مانند PLC ها و کامپیوترهای صنعتی است. در حالی که کنترل کننده های ربات حرکت و عملکرد ابزار را مدیریت می کنند،کنترل کننده های سیستم با ورودی های سنسور پردازش منطق سطح بالا کار می کنند.، بررسی شرایط، شروع توالی جوش و جمع آوری داده های تولید.
پروتکل های ارتباطی:شبکه های صنعتی (EtherNet / IP ، PROFINET ، و غیره) امکان مبادله داده های بی نقص بین کنترل کننده ها ، دستگاه های محیطی و سیستم های اجرای تولید را فراهم می کنند.
رابط اپراتور:HMI های به خوبی طراحی شده وضعیت سیستم، پارامترها و هشدارها را ارائه می دهند در حالی که دسترسی به پیکربندی و ابزارهای تشخیصی را فراهم می کنند.
این عناصر قابلیت های حسی و عملکرد سیستم را فراهم می کنند:
اقدامات حفاظت جامع شامل:
زیرساخت های پشتیبانی امکان عملکرد کامل سیستم را فراهم می کند:
مسیر و حفاظت مناسب از:
در حالی که کار مستقیم را کاهش می دهد، اتوماسیون نیاز به تخصص تخصصی برای:
معیارهای انتخاب بر سه پارامتر کلیدی تمرکز دارد:
فراتر از هفت عنصر اصلی، کاربردهای جوش نیاز به سخت افزار اختصاصی دارند:
این اکوسیستم جامع از قطعات، هنگامی که به درستی یکپارچه و بهینه سازی شده است، امکان می دهد امکانات تولید مدرن به سطوح بی سابقه ای از کیفیت جوش، خروجی،و قابلیت اطمینان.